Visie

7 vragen over Silence café

De visie achter Silence café

Hedie Niemeijer (rechts op de foto) is de initiatiefnemer en drijvende kracht achter het Silence café concept.

In 7 vragen vertelt ze over het ontstaan van zowel Silence café als de Silence rustplekken. Ook deelt ze haar visie op de toekomst ervan.

Hoe ben je op het idee gekomen?

Toen ik ongeveer 35 was heb ik hersenletsel opgelopen bij een zwaar auto-ongeluk. Na mijn revalidatie-periode kwam ik erachter dat ik nog dezelfde persoon ben, maar moet leven met beperkingen. Eén daarvan is de vermoeidheid, omdat ik prikkels (geluid, licht, enz.) niet kan filteren.

Door deze vermoeidheid moet ik overdag één keer rusten. Gewoon even ogen dicht, liefst in een stille omgeving. Omdat ik dat vervelend vind voor mijn gezelschap, ga ik niet een hele dag uit, omdat men dan rekening met mij moet houden.

Totdat ik toch geprobeerd heb een hele dag te winkelen. Toen ik vermoeid raakte hebben we gewoon bij een café gevraagd of ik daar mocht rusten. Bij de eerste twee mocht dat niet, maar bij de 3e was de eigenaar bijna boos dat dat niet mocht bij zijn collega’s. Toen dacht ik: hoe fijn zou het zijn als er in iedere stad plekken zijn waar je even kunt uitrusten. Zo is het begonnen.

Hedie rust bij het gastvrije restaurant Morris in Haarlem

Hedie rust in het gastvrije restaurant Morris in Haarlem

u

En hoe ging het verder?

Na dat rusten, zoals op de foto te zien, midden in de stad en ook nog voor een groot raam, begon ik te denken. Ook op een avond uit zijn er prikkels waardoor ik sneller naar huis ga.

Vroeger, voor het ongeluk, ging ik gezellig met vrienden naar het café: een borrel doen, lol maken en mensen ontmoeten. Dat had ik al 15 jaar niet meer gedaan. Voor mensen met NAH (niet-aangeboren hersenletsel) zijn er eigenlijk alleen NAH café’s. Dat zijn een soort praatavonden voor lotgenoten en hun mantelzorgers.

LOTgenoten, ik heb zo’n hekel aan dat woord! Ja, ik heb NAH, maar ik ben niet mijn NAH. Ja, het is me overkomen, maar in dit lot berust ik niet. Ik bepaal zelf hoe ik mijn leven inricht met de beperkingen als gevolg van NAH. Hierbij heb ik geen behoefte aan een praatavond waar het alleen daarover gaat.

Daarom heb ik eind 2019 het initiatief genomen om te beginnen met Grand Café NAH. Een plek om het leven te delen, daar zijn we deelgenoten. Het is een dorpshuis in Scherpenzeel. Licht laag, muziek uit, grote ruimte, bediening doet alles zo stil mogelijk, mensen houden rekening met elkaar. Glas bier of wijn erbij. Klaar. Net als vroeger.

U

Ik hoor toch een maar .....

Ja, dat klopt. Het is ongedwongen. Je kunt praten met wie je wil over van alles. Alleen de keuze met wie en waarover je praat, wordt beperkt doordat alleen volwassenen met NAH welkom zijn. Dus het begon toch te knagen. Het is toch weer “ons kent ons”. En ik miste de spontane ontmoetingen en gesprekken. Ook helpt Grandcafé NAH niet om meer rustplekken te vinden. Ik wilde meer: meer plekken voor rust en gezelligheid. Meer “gewoon”.

Zodoende ontstond het idee voor het Silence café concept. In een rustige omgeving gezellige momenten met wie dan ook. Dus niet alleen met mensen met hoge prikkelgevoeligheid. En ook op locaties gedurende een dagje uit een rustplek vinden. Met dit idee ben ik naar een plaatselijke ondernemer gestapt. Na twee zinnen en het zien van de flyer zei hij al “ja, dat gaan we doen’. En na 3 weken was het al zover. Dus dat was even aanpoten met reclame maken op sociale media, mensen mailen en mensen persoonlijk uitnodigen.

Hoe groot is volgens jou de doelgroep voor dit concept?

Wist je dat heel veel mensen in Nederland last hebben van teveel prikkels? Ik denk dat dit er meer dan een miljoen zijn. De oorzaken van prikkelgevoeligheid zijn verschillend: hersenletsel, burn-out, hoogsensitiviteit, enz. Maar daar houdt het niet op.

Ook mensen uit mijn omgeving die hier geen last van hebben gaven aan het een zeer goed idee te vinden. Zij willen ook graag niet schreeuwend een drankje bestellen. En in een café gewoon een gesprek voeren. Zo zou je het zomaar over een doelgroep van miljoenen mensen kunnen hebben. Kortom, ik denk dat hier veel meer behoefte aan is dan we ons nu kunnen voorstellen.

En hoe is het eerst Silence café gegaan?

Kijk, ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken. En het was bloedheet die avond. Maar het was gezellig. Veel mensen kozen ervoor om buiten te zitten. Maar sommigen passanten gingen binnen zitten omdat ze het een heerlijk idee vonden in alle rust te kunnen kletsen. Het was mooi om te zien dat op de allereerste avond dat het Silence café in Veenendaal open was, er meteen een groep dames was die óók stilte zochten.

Op het terras zag je verschillende mensen kennismaken en leuke gesprekken voeren. Andere terrasbezoekers, onbekend met het concept, heb ik het concept toegelicht. Iedere keer werd enthousiast gereageerd. Vaak werden dan bekenden genoemd die ook behoefte hebben aan een rustig gezellig avondje uit.

Voor zover ik weet, had iedereen het dus goed naar de zin. Ook de bediening en Michel, de eigenaar. Voor hem is het een proef tot het eind van dit jaar. Ik heb er alle vertrouwen in dat het een succes gaat worden.

Succes .... waar droom je van?

Stiekem droom ik van een Silence café en genoeg rustplekken in iedere stad. Dat je iedere middag en avond ergens in de stad terecht kan bij een Silence café. En dat je ruime keuze hebt om ergens te rusten. Dat kan ook in een bibliotheek, of de bovenzaal van een restaurant of in de bedrijfskantine. Er is zoveel mogelijk en het is zo’n makkelijke manier om als bedrijf of organisatie een maatschappelijke bijdrage te leveren, dat ik heel veel droom de laatste tijd :-). Als dit werkelijkheid wordt, zou dit mijn wereld (en die van vele anderen) veel groter maken.

Wat is daarvoor nodig? Kunnen mensen helpen?

Natuurlijk. Alle hulp is welkom. We willen graag snel nieuwe locaties, zowel voor de Silence café’s als voor de Silence rustplekken. Neem alsjeblieft contact op als je mogelijkheden ziet. Ik kom graag voor een eerste gesprek met een ondernemer. Ik kan je helpen aan een flyer. Ik kan meedenken over de opzet. En natuurlijk kom ik naar de openingsavond.

Maar er is veel veel te doen. Deze website is nog lang niet klaar. Hoe gaaf zou het zijn als je kon zoeken naar een rustplek en deze reserveren. Of je wil ergens winkelen of een weekend uit? Dan zou het toch ontzettend handig zijn als je van tevoren kunt opzoeken waar je kunt rusten of een avond uit.

En ook als ondernemer kun je helpen. Neem contact op en we gaan aan de slag. Voor de kosten hoef je niet te laten. De eerste tien locaties krijgen het eerste jaar gratis. Daarna kost het €60 per jaar per locatie. Daarvoor krijg je een vermelding op de website, toegang tot de materialen en – zodra dat kan – wil ik ook reclame gaan maken via sociale media en patiënten-verenigingen. Door deze bijdrage kan ik ook ondersteuning inschakelen. Voor alle duidelijkheid, ik wil er niets aan verdienen. Niet gebruikte gelden maak ik ieder jaar over naar de stichting Hersenletsel.nl. Het geeft me gewoon voldoening om met dit concept een maatschappelijke bijdrage te leveren.

Contact

Wil je meer weten over het Silence café concept?

 

Of ben je ondernemer en overweeg je een Silence café te starten?

 

Of heb je een Silence rustplek in de aanbieding?

Neem contact op